Priapea

Priapea

vere rosa, autumno pomis, aestate frequentor spicis: una mihi est horrida pestis hiemps. nam frigus metuo, et uereor ne ligneus ignem hic deus ignaris praebeat agricolis.

Ego haec, ego arte fabricata rustica, ego arida, o uiator, ecce populus, agellulum hunc sinistra et ante quem uides, erique uillulam hortulumque pauperis tuor malaque furis arceo manu. mihi corolla picta uere ponitur, mihi rubens arista sole feruido, mihi uirente dulcis uua pampino, mihi caduca oliua, cocta frigore.

meis capella delicata pascuis in urbem adulta lacte portat ubera, meisque pinguis agnus ex ouilibus grauem domum remittit aere dexteram. teneraque matre mugiente uaccula deum profundit ante templa sanguinem. proin, uiator, hunc deum uereberis manumque sursum habebis: hoc tibi expedit, parata namque trux stat ecce mentula. 'uelim pol' inquis. at pol ecce uilicus uenit, ualente cui reuulsa bracchio fit ista mentula apta claua dexterae.

Hunc ego, o iuuenes, locum uillulamque palustrem, tectam uimine iunceo caricisque maniplis,

quercus arida rustica †formitata securi, nutrior, magis ut magis sit beata quotannis. huius nam domini colunt me deumque salutant pauperis tuguri pater filiusque adulescens, alter assidua colens diligentia ut herbae, aspera ut rubus a meo sit remota sacello, alter parua manu ferens semper munera larga. florido mihi ponitur picta uere corolla, primitus tenera uirens spica mollis arista, luteae uiolae mihi lacteumque papauer, pallentesque cucurbitae et suaue olentia mala, uua pampinea rubens educata sub umbra. sanguine hanc etiam mihi—sed tacebitis—aram barbatus linit hirculus cornipesque capella. pro quis omnia honoribus †hoc necesse Priapo est

praestare et domini hortulum uineamque tueri. quare hinc, o pueri, malas abstinete rapinas. uicinus prope diues est neglegensque Priapus. inde sumite, semita haec deinde uos feret ipsa.