Hymn 14

14. Passio Agnetis Agnes sepulcrum est Romulea in domo,

fortis puellae, martyris inclytae.

conspectu in ipso condita turrium

servat salutem virgo Quiritium,

nec non et ipsos protegit advenas

puro ac fideli pectore supplices.

duplex corona est praestita martyri:

intactum ab omni crimine virginal,

mortis deinde gloria liberae.

aiunt iugali vix habilem toro

primis in annis forte puellulam

Christo calentem fortiter inpiis

iussis renisam, quo minus idolis

addicta sacram desereret fidem,

temptata multis nam prius artibus,

nunc ore blandi iudicis inlice,

nunc saevientis carnificis minis,

stabat feroci robore pertinax

corpusque duris excruciatibus

ultro offerebat non renuens mori.

tum trux tyrannus: si facile est, ait,

‘poenam subactis ferre doloribus

et vita vilis spernitur, at pudor

carus dicatae virginitatis est.

hanc in lupanar trudere publicum

certum est, ad aram ni caput applicat

ac de Minerva iam veniam rogat,

quam virgo pergit temnere virginem,

omnis iuventus inruet et novum

ludibriorum mancipium petet.’

haud, inquit Agnes, ‘inmemor est ita

Christus suorum, perdat ut aureum

nobis pudorem, nos quoque deserat.

praesto est pudicis nec patitur sacrae

integritatis munera pollui.

ferrum inpiabis sanguine, si voles,

non inquinabis membra libidine.’

sic elocutam publicitus iubet

flexu in plateae sistere virginem.

stantem refugit maesta frequentia,

aversa vultus, ne petulantius

quisquam verendum conspiceret locum.

intendit unus forte procaciter

os in puellam nec trepidat sacram

spectare formam lumine lubrico.

en ales ignis fulminis in modum

vibratur ardens atque oculos ferit.

caecus corusco lumine corruit

atque in plateae pulvere palpitat.

tollunt sodales seminecem solo

verbisque deflent exequialibus.

ibat triumphans virgo Deum Patrem

Christumque sacro carmine concinens,

quod sub profani labe periculi

castum lupanar nec violabile

experta victrix virginitas foret.

sunt qui rogatam rettulerint preces

fudisse Christo, redderet ut reo

lucem iacenti: tunc iuveni halitum

vitae innovatum visibus integris.

primum sed Agnes hunc habuit gradum

caelestis aulae, mox alius datur

ascensus; iram nam furor incitat

hostis cruenti: vincor, ait gemens,

‘i, stringe ferrum, miles, et exere

praecepta summi regia principis.’

ut vidit Agnes stare trucem virum

mucrone nudo, laetior haec ait:

‘exulto talis quod potius venit

vesanus, atrox, turbidus armiger,

quam si veniret languidus ac tener

mollisque ephebus tinctus aromate,

qui me pudoris funere perderet.

hic, hic amator iam, fateor, placet:

ibo inruentis gressibus obviam,

nec demorabor vota calentia:

ferrum in papillas omne recepero

pectusque ad imum vim gladii traham.

sic nupta Christo transiliam poli

omnes tenebras aethere celsior.

aeterne rector, divide ianuas

caeli obseratas terrigenis prius,

ac te sequentem, Christe, animam voca,

cum virginalem, tum Patris hostiam.’

sic fata Christum vertice cernuo

supplex adorat, vulnus ut inminens

cervix subiret prona paratius.

ast ille tantam spem peragit manu,

uno sub ictu nam caput amputat;

sensum doloris mors cita praevenit.

exutus inde spiritus emicat

liberque in auras exilit. angeli

saepsere euntem tramite candido.

miratur orbem sub pedibus situm,

spectat tenebras ardua subditas

ridetquc solis quod rota circuit,

quod mundus omnis volvit et inplicat,

rerum quod atro turbine vivitur,

quod vana saecli mobilitas rapit:

reges, tyrannos, imperia et gradus

pompasque honorum stulta tumentium,

argenti et auri vim rabida siti

cunctis petitam per varium nefas,

splendore multo structa habitacula,

inlusa pictae vestis inania,

iram, timorem, vota, pericula,

nunc triste longum, nunc breve gaudium,

livoris atri fumificas faces,

nigrescit unde spes hominum et decus,

et, quod malorum taetrius omnium est,

gentilitatis sordida nubila.

haec calcat Agnes ac pede proterit

stans et draconis calce premens caput,

terrena mundi qui ferus omnia

spargit venenis mergit et inferis;

nunc virginali perdomitus solo

cristas cerebri deprimit ignei

nec victus audet tollere verticem.

cingit coronis interea Deus

frontem duabus martyris innubae:

unam decemplex edita sexies

merces perenni lumine conficit,

centenus extat fructus in altera.

o virgo felix, o nova gloria,

caelestis arcis nobilis incola,

intende nostris conluvionibus

vultum gemello cum diademate,

cui posse soli cunctiparens dedit

castum vel ipsum reddere fornicem,

purgabor oris propitiabilis

fulgore, nostrum si iecur inpleas.

nil non pudicum est quod pia visere

dignaris almo vel pede tangere.