Chapter 52

Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ μαελέθ· συνέσεως τῷ Δαυείδ.

Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ

Οὐκ ἔστιν θεός.

διέφθειραν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἀνομίαις,

οὐκ ἔστιν ὁ ποιῶν ἀγαθόν.

ὁ θεὸς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων,

τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστιν συνίων ἡ ἐκζητῶν τὸν θεόν.

πάντες ἐξέκλιναν, ἄμα ἠχρεώθησαν,

οὐκ ἔστιν ποιῶν ἀγαθόν, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός.

οὐχὶ γνώσονται πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν,

οἱ ἔσθοντες τὸν λαόν μου βρώσει ἄρτου; τὸν θεὸν οὐκ

ἐπεκαλέσαυτο.

ἐκεῖ φοβηθήσονται φόβον οὗ οὐκ ἦν φόβος,

ὅτι ὁ θεὸς διεσκόρπισεν ὀστᾶ ἀνθρωπαρέσκων·

κατῃσχύνθησαν, ὅτι ὁ θεὸς ἐξουδένωσεν αὐτούς.

τίς δώσει ἐκ Σιὼν τὸ σωτήριον τοῦ Ἰσραήλ;

ἐν τῷ ἀποστρέψαι Κύριον τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ

ἀγαλλιάσεται Ἰακὼβ καὶ εὐφρανθήσεται Ἰσραήλ.