Hymn 7

7. Hymnus in honorem Quirini Martyris, Episcopi Ecclesiae Siscianae. Insignem meriti virum

Quirinum, placitum Deo,

urbis moenia Sisciae

concessum sibi martyrem

conplexu patrio fovent.

hic sub Galerio duce,

qui tunc Illyricos sinus

urgebat dicionibus,

fertur catholicam fidem

inlustrasse per exitum.

non illum gladii rigor,

non incendia, non ferae

crudeli interitu necant,

sed lymphis fluvialibus

gurges, dum rapit, abluit.

nil refert vitreo aequore

an de flumine sanguinis

tinguat passio martyrem;

aeque gloria provenit

fluctu quolibet uvida.

summo pontis ab ardui

sanctae plebis episcopus

in praeceps fluvio datur

suspensum laqueo gerens

ingentis lapidem molae.

deiectum placidissimo

amnis vertice suscipit

nec mergi patitur sibi,

miris vasta natatibus

saxi pondera sustinens.

spectant eminus e solo

doctorem pavidi greges;

nam Christi populus frequens

riparum sinuamina

stipato agmine saepserat.

sed Quirinus, ut eminens

os circumtulit, heu, suos

exemplo trepidos videt,

nil ipse proprii memor

inter stagna periculi.

confirmat pia pectora,

verbis mitificis rogans

ne quem talia terreant,

neu constans titubet fides

aut poenam putet emori.

dicentem Agitantibus

amnis terga vehunt vadis,

nec substrata profunditas

saxoque et laqueo et viro

audet sponte dehiscere.

sensit martyr episcopus

iam partam sibi praeripi

palmam mortis et exitus,

ascensumque negarier

aeterni ad solium Patris.

Iesu cunctipotens, ait,

‘haudquaquam tibi gloria

haec est insolita aut nova,

calcare fremitum maris

prona et flumina sistere.

scimus discipulum Petrum,

cum vestigia tingueret

mortali trepidus pede,

dextrae subsidio tuae

subiecisse salum solo.

Iordanem quoque novimus

tortis verticibus vagum,

dum fertur rapido impetu,

ad fontem refluis retro

confugisse meatibus.

haec miracula sunt tuae

virtutis, Domine, ut modo

suspendar leve praenatans

summo gurgite fluminis,

cum collo scopulum traham.

iam plenus titulus tui est

et vis prodita nominis,

quam gentilis hebet stupor:

absolvas, precor, optime,

huius nunc animae moras.

quid possis probat amnicus,

qui vectat silicem, liquor,

hoc iam quod superest cedo,

quo nil est pretiosius

pro te, Christe Deus, mori.’

orantem simul halitus

et vox deserit et calor;

scandit spiritus ardua,

fit pondus grave saxeum,

corpus suscipiunt aquae.